Thomas Verbogt

schrijfmarathon2018 thomasverbogt

Thomas Verbogt (1952) schrijft romans, verhalenbundels en toneelstukken. Recente titels van zijn naam zijn Als de winter voor bij is (2015) en Hoe alles moest beginnen (2017). Thomas heeft dagelijks een column in De Gelderlander. Hij is ook regelmatig in theaters te zien, nu in het programma Montere Weemoed, samen met Beatrice van der Poel.

http://www.thomasverbogt.nl/


Op 8 december sprak hij deze column uit:

Een brief schrijven

In mijn columns voor De Gelderlander schreef ik bedroefd over het verdwijnen van de buurtpostkantoren en de drastische vermindering van het aantal brievenbussen in onze straten. Daarvoor voelde je je op een andere manier, misschien inniger verbonden met de wereld om je heen, in ieder geval met de wereld waarin je mensen wilde bereiken.

Dat komt natuurlijk ook omdat ik iemand ben die nog houdt van het schrijven van brieven en misschien hoef ik u niet uit te leggen waarom, maar ik doe het toch: het is het ritueel, een leeg vel papier voor je op tafel leggen en dan denk je aan degene die je wilt schrijven en je weet ook waarom je dat gaat doen.

Dat is allemaal al wat anders dan snel een mailtje typen of reageren op een mailtje van een ander. Je gaat voor die ander zitten, door het vel papier te pakken en daar een pen bij te leggen, in mijn geval een vulpen. Ik schrijf alles met vulpen, je ziet degene voor je aan wie je gaat schrijven. En dan dus de brief, de inkt die uit je pen vloeit, je handschrift dat zichtbaar wordt en zo persoonlijk is, even persoonlijk als een kus of een handdruk of een zachte omhelzing.

De brief is klaar, je leest die over. Misschien zie je dat niet alles erin staat of niet goed genoeg, niet in de juiste bewoordingen, en dan begin je opnieuw, want je brief moet de beste brief zijn die je maar kunt schrijven.

En dan is die klaar. De envelop. Naam en adres erop, de postzegel, en vervolgens de wandeling naar de brievenbus. Je loopt niet alleen maar naar die brievenbus, je loopt ook een beetje naar de bestemming van die brief, want tijdens de wandeling zijn daar je gedachten, bij hem of haar die je belangrijk vindt, bij de woorden die je zojuist hebt opgeschreven en die je belangrijk vindt

Bij de brievenbus, er zijn er steeds minder, het was daarom geen korte wandeling, kijk je nog even naar de naam op de envelop en dan laat je de brief in de brievenbus vallen. Het is niet zomaar een moment. Er gebeurt iets, er is iets gebeurd. En met die gebeurtenis in je hoofd loop je naar huis. 

Het is allemaal meer dan het typen van een mailtje en op de verzendknop drukken. Nee, je hebt iets van jezelf gegeven en terwijl je naar huis loopt, krijg je dat terug op een manier die nauwelijks valt te omschrijven. Wat je hebt gedaan zojuist, voegt zich ook aan je toe. Je voelt je beter.

Ik denk aan vandaag, aan wat u hier allemaal doet, u schrijft hier ook om iets te geven en u krijgt er ook iets voor terug: dat is het gevoel dat het belangrijk was en is. Met de zorg voor uw brief heeft u ergens voor gezorgd en onze samenleving, onze grote en kleine samenleving, de wereld waarin we leven, kunnen en mogen we alleen maar een samenleving noemen als het een zorgzame samenleving is.

     © Thomas Verbogt

24 bijzondere momenten uit de geschiedenis van Amnesty Nijmegen

Sociale Media

instagram facebook-eigenlogo whats amnesty nijmegen vrouwenrechtengroep facebook

Dit zijn wij

amnestynijmegen3

Amnesty International Nijmegen draagt d.m.v. (eigen) acties haar steentje bij aan de bewustwording en de naleving van de mensenrechten in binnen- en buitenland.

Login Form